sevgilim,
yetimim benim,
aylar nasıl geçiyor zaman hiç geçmezken
kapılar kapalı, dünya buzlu cam
uyuşmuş gözlerimin önünde
hayat akıp gidiyor hiç kımıldamadan
ikimizin yerine dinliyorum
sevdiğin şarkıları
siyah tişörtünü giyiyorum yatarken
gömleklerini, kazaklarını, kokunu
senin rüyalarını görüyorum ölür gibi uyurken
gün boyu elimde kahve fincanı
kapıyı açmıyorum
telefonlara çıkmıyorum
başını bekliyorum geleceği olmayan hatıraların
sevgilim,
yetimim benim,
nasıl da kayıtsız gülüyorsun hayata
öldüğünden haberi yok fotoğraflarının

Murathan Mungan

Aynı aileden 3 kişi karbonmonoksit gazından zehirlendi

A.A

Eskişehir'de, aynı aileden 3 kişi, sobadan sızan karbonmonoksit gazından zehirlendi.

ansızın bir duman yükselir gülüm,
bu ruhsuz kentin ufuklarında...
ve.. yangınlarda gönüller...
kavrulan bedenindir, kış ikindilerinde..
ve.. bin yalana adanmıs taptaze yürekler...
ağıtlarım sana’dır.. zamâna’dır,
ve.. sendeki bana’dır, gülüm!..
bir bir boyun büker fidanlarım,
dallar tomurcuklanmaz, çiçeklenmez baharlar..
ve.. meyve vermez artık ağaçlar..
bu hasat mevsimidir gülüm!..
ve.. biçilen yüreklerdir,
aysız gecelerde,
hiç ekilmemiş topraklardan...
ah!.. yine yangınlarda yüreğim!..
ah!.. bu aysız geceler!..
bu bereketsiz toprak, bu ruhsuz şehir!..
gülleri hep kokusuz, kokuları gülsüz şehir!..
ah! o, insanları nursuz sehir!..
biliyorum yangınlarda yüregin!...
ağıtlarım zamân’adır gülüm, feryatlarım sana..
ve isyânım: sendeki bana’dır..
bilirsin: baş eğmişsem, bu yalnızca rahman’adır..
ve.. şikâyetlerim, asla o’ndan degil, ona’dır..
yemin olsun ki, zamân’a, sana ve sendeki bana,
ve.. ilk başta yaradan’a..
yemin olsun ki, va’dedilen, elbet olacak gülüm!..
iste o gün: ebâbil kuşları’nın kanatlarında yürekleriniz,
şehri teslim alacak, ebrehe’nin ordusu’ndan..
şehri ve zamâni..
ve.. özbenliklerini, nefsin sultasından..
ve bitecek yangınlar gülüm!..
bitecek ve ateşler gül bahçesine dönecek...
iste o gün, ben olamasam da sende,
bil ki.. sükürlerim rahmana’dır..
ve bu seslenişim, sana ve sendeki bana ve zamânadir..